Blues Met Ballen

Een waargebeurd verhaal ten tijde zwarte- en blanke artiesten in de USA nog een eigen circuit (podia én publiek) bedienden; maar vooral zwarte musici- hun leven niet zeker- vaak bewapend waren...

Blues Met Ballen

Bij nacht en ontij:
Ochtendstemming;

Ochtendgloren!

Ochtendlul.
Zou hij tot de allergrootsten gaan behoren,
Nieuwe modulaties horen?

Notenkraker, wonderkind?

Howlin' Wolf
Volvoer de roedel
En hij was zijn tamboer,

Toen, die blauwe nacht

Allicht vergeten
Lag diens broekzak
In cadans op driekwartsmaat,
Zijn pistool in ongemak.

Dat hem plots op twaalfde tel
Een roffel aan zou vangen
Als timing van een overspel.
Zoveel hem iets te binnenschoot.

Sam Lay was een harde, hij raakte
Liever goed
Op de laatste klap.
Zoveel een kogel floot.

Dat wijl de meisjes, moeders
Dochters, dames
Hun handjes stuk applaudisseerden:

Musiceren is jongleren- meer voor mannen,
Jongeheren:
Blues met ballen,

Kut met peren.


Ronald Jan Fokkema

Vivace

Vivace


Langs trage stromen
Slagroomdromen
Die in rivieren
Samenkomen
Van pure chocola-
Kruisen kano's suikerspiegels,
Langevingers
Bokkenpoten.
In de verte van smaragd
Scheurbuikt babu Krakatau
Blauwe diamanten.
Kielhaalt koffie om kaneel
Zacht struweel om opiaat;
Zoethout overzee.
Terwijl híer haar oevers groeien
In palet van perzik en pistache
Op straggiatellaberkenbast,
Boerenjongens
In hun broekjes van biscuit.

Ronald Jan Fokkema

Liedje

Lyts man

Ik wie bang foar hynders
Ik wie bang foar heit
Net dat alles der oan leit
Mar ik wie mei mysels útskaaid
Foar dat ik begûn
Noch foar ik moarn as middei fûn

It libben laket my ta
Mar as it wer reint
Wol ik in mûtse ha
Mei in gatsje boppe-yn
Ik bin slein en skeind
Kin neat oan’e holle ha
Ik wol in bûse mei mysels dêr yn

Gelyk is in skyl
Fan alles brekke oan fertille
Ferjouwing, ferjit, ferskil
Fertriet fansels as in protte wille

©Anno Galama/Ronald Jan Fokkema

Touw

©Peter van der Ploeg

Touw

In de tuin droogt de wind aan een touw
De tak torst
Wind wil zwaar zijn
Als het touw gevonden heeft
Om even aan te hangen
Of hij uitrust
Het touw rafelt
Naarmate het neervalt
Een ander einde kent het niet
Het kietelt en kruipt
Steeds verder omhoog
Weg
Van het einde.

Ronald Jan Fokkema©2003

Zurich

Toen zag ik aan de kant van het kerkje een rijzige, maar toch ook wat gebogen figuur met lang haar verschijnen die geheel in het zwart was gekleed. Het kon niet anders dan een dichter zijn, en dat bleek ook het geval. Onder zijn arm droeg hij een koker met een paar grote vellen erin waarop gedichten van zijn hand over de Afsluitdijk stonden. Hij heette Ronald Jan Fokkema, en gezond zag hij er bapaald niet uit. Na een kort gesprek, vervolgde hij zijn weg - ik weet niet waarheen, maar om redenen die ik niet begreep had ik toch met hem te doen. Onzin natuurlijk, hij had mijn begrip en mededogen helemaal niet nodig. Hij dichtte, en hij leefde. Wat wil je nog meer?

Martin Bril © Volkskrant 26 mei 2007

Hoog geëerd publiek!

SpectacleCoupé©2009

Light House

Light house white high blue sky

honeymoon
hotel
bed
& babe,
morning after thrill
bye
bye
bill,
love.
So long!
(Fuck!).
(Yeah),
U2!

Ronald Jan Fokkema©2009

TOSCA

Buiten is naar buiten kijken. Buiten is maar buiten

Als je er naar kijkt.

Kijken is buiten.

Eenmaal buiten is alles anders.

Zo is buiten.

Fijn om naar te kijken.

Of om op te hopen;

Altijd wat

In te geloven. Altijd!

Alles! Allemaal!

En voor te stellen- stel je vóór:

In te staan voor wat er

Helemaal

Niet toedoet,

Waarna het warme welkom.

Waarvan de stemming danig

Om wil

Slaan.

Ondertussen in te beelden, (voor te stellen)

Vast te bijten, (uit te kijken).

Zoveel valt er verder

Niet te zien.

Ronald Jan Fokkema©2009